قرص مه را قرص نان پنداشته

کوزه مان نه آب مان از دیده اشک

جامه ما روز تاب آفتاب

شب نهالین و لحاف از ماهتاب

دست سوی آسمان برداشته

ننگ درویشان ز درویشی ما

روز شب از روزی اندیشی ما