آنک فربه تر مر آن را می کشند

هر که شیرین می زید او تلخ مرد

هر که او تن را پرستد جان نبرد

گوسفندان را ز صحرا می کشند

شب گذشت و صبح آمد ای تمر

چند گیری این فسانه زر ز سر

تو جوان بودی و قانع تر بدی