مه گرفت و خلق پنگان می زنند

بهتر از ماهی نبود استاره ام

چون خسوف آمد چه باشد چاره ام

نوبتم گر رب و سلطان می زنند

می زنند آن طاس و غوغا می کنند

ماه را زان زخمه رسوا می کنند

من که فرعونم ز خلق ای وای من