قطره می بارید و حیران گشته بود

کیف آسی خلف قوم ظالمین

باز اندر چشم و دل او گریه یافت

رحمتی بی علتی در وی بتافت

قطره ای بی علت از دریای جود

عقل او می گفت کین گریه ز چیست

بر چنان افسوسیان شاید گریست