گاه خاکی گاه جوید سروری

زن همی خواهد حویج خانگاه

یعنی آب رو و نان و خوان و جاه

نفس همچون زن پی چاره گری

عقل خود زین فکرها آگاه نیست

در دماغش جز غم الله نیست

گرچه سر قصه این دانه ست و دام