مرغ کاب شور باشد مسکنش

جز رحیق و مایه اذواق نیست

زانک ایشان ز آبهای تلخ و شور

دایما پر علت اند و نیم کور

او چه داند جای آب روشنش

ای که اندر چشمه شورست جاث

تو چه دانی شط و جیحون و فرات