او رود فرسنگها سوی حشیش

هین مهل خر را و دست از وی مدار

زانک عشق اوست سوی سبزه زار

گر یکی دم تو به غفلت وا هلیش

دشمن راهست خر مست علف

ای که بس خر بنده را کرد او تلف

گر ندانی ره هر آنچ خر بخواست