که مرا شیر از پی آن گرگ خواند

عاقل آن باشد که عبرت گیرد از

مرگ یاران در بلای محترز

روبه آن دم بر زبان صد شکر راند

گر مرا اول بفرمودی که تو

بخش کن این را که بردی جان ازو

پس سپاس او را که ما را در جهان