گر نبودی نوح را از حق یدی

سوی این روبه نشاید شد دلیر

گر ز روی صورتش می نگروی

غره شیران ازو می نشنوی

پس جهانی را چرا بر هم زدی

صد هزاران شیر بود او در تنی

او چو آتش بود و عالم خرمنی