آینه بیرون کشید او از بغل

ای تو چون خورشید شمع آسمان

آینه آوردمت ای روشنی

تا چو بینی روی خود یادم کنی

خوب را آیینه باشد مشتغل

آینه هستی چه باشد نیستی

نیستی بر گر تو ابله نیستی