کو گمانی می برد خود را کمال

هر که نقص خویش را دید و شناخت

اندر استکمال خود ده اسپه تاخت

زان نمی پرد به سوی ذوالجلال

علتی بتر ز پندار کمال

نیست اندر جان تو ای ذو دلال

از دل و از دیده ات بس خون رود