هرچه اندر ابر ضو بینی و تاب

همچو گردون ساده و صافی شدند

از دو صد رنگی به بی رنگی رهیست

رنگ چون ابرست و بی رنگی مهیست

آن ز اختر دان و ماه و آفتاب

چینیان چون از عمل فارغ شدند

از پی شادی دهلها می زدند