چون ز علت وا رهیدی ای رهین

که نه مرد آفتاب انوری

همچو شهد و سرکه در هم بافتم

تا سوی رنج جگر ره یافتم

سرکه را بگذار و می خور انگبین

تخت دل معمور شد پاک از هوا

بین که الرحمن علی العرش استوی