در عدم افشرده بودی پای خویش

در قیامت هم شکور و هم کنود

سر چه می پیچی کنی نادیده ای

در عدم ز اول نه سر پیچیده ای

که مرا کی بر کند از جای خویش

می نبینی صنع ربانیت را

که کشید او موی پیشانیت را