مرغ اومید و طمع پران شود

تا بنگشاید دری را دیدبان

در درون هرگز نجنبد این گمان

چون گشاده شد دری حیران شود

غافلی ناگه به ویران گنج یافت

سوی هر ویران از آن پس می شتافت

تا ز درویشی نیابی تو گهر