کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 17

تو تبار و اصل و خویشم بوده ای

شاعرمولوی

اثربخش ۱۷۲ - گفتن امیر المومنین علی کرم الله وجهه با قرین خود کی چون خدو انداختی در روی من نفس من جنبید و اخلاص عمل نماند مانع کشتن تو آن شد

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

14
من ترا نوعی دگر پنداشتم
#
15
تو ترازوی احدخو بوده ای
#
16
بل زبانه هر ترازو بوده ای
#
17
تو تبار و اصل و خویشم بوده ای
انتخاب‌شده
18
تو فروغ شمع کیشم بوده ای
#
19
من غلام آن چراغ چشم جو
#
20
که چراغت روشنی پذرفت ازو
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 17 از «بخش ۱۷۲ - گفتن امیر المومنین علی کرم الله وجهه با قرین خود کی چون خدو انداختی در روی من نفس من جنبید و اخلاص عمل نماند مانع کشتن تو آن شد» است.