کانچنان ورد مربی گشت تیغ

چونک آن سبزیش رفت و خشک گشت

چون همان را می خورد اشتر ز دشت

می دراند کام و لنجش ای دریغ

نان چو معنی بود بود آن خار سبز

چونک صورت شد کنون خشکست و گبز

تو بدان عادت که او را پیش ازین