قلب و نیکو در جهان بودی روان

تا گزید این دانه ها را بر طبق

پیش ازیشان ما همه یکسان بدیم

کس ندانستی که ما نیک و بدیم

چون همه شب بود و ما چون شب روان

تا بر آمد آفتاب انبیا

گفت ای غش دور شو صافی بیا