گر روم من پیش او دست تهی

گرد آمد گشت بر کودک حشر

پیش شیخ آمد که ای شیخ درشت

تو یقین دان که مرا استاد کشت

او مرا بکشد اجازت می دهی

وان غریمان هم بانکار و جحود

رو به شیخ آورده کین باری چه بود