آنک جان بوسه دهد بر چشم او

فارغ از تشنیع و گفت خاص و عام

آنک جان در روی او خندد چو قند

از ترش رویی خلقش چه گزند

کی خورد غم از فلک وز خشم او

در شب مهتاب مه را بر سماک

از سگان و وعوع ایشان چه باک