این چه ظنست این که کور آمد ز راه

آن چه چشمست آن که بیناییش نیست

ز امتحانها جز که رسواییش نیست

سهو باشد ظنها را گاه گاه

دیده آ بر دیگران نوحه گری

مدتی بنشین و بر خود می گری

ز ابر گریان شاخ سبز و تر شود