زهره اش بدریدی و دل خون شدی

دست می مالید بر اعضای شیر

پشت و پهلو گاه بالا گاه زیر

گفت شیر از روشنی افزون شدی

این چنین گستاخ زان می خاردم

کو درین شب گاو می پنداردم

حق همی گوید که ای مغرور کور