صوفیان تقصیر بودند و فقیر

نه چنان صوفی که ما گفتیم پیش

احتیاطش کرد از سهو و خباط

چون قضا آید چه سودست احتیاط

کاد فقرا ان یکن کفرا یبیر

ای توانگر که تو سیری هین مخند

بر کژی آن فقیر دردمند