گفت گیرم کز تو ظلما بستدند

اندر اندازی و جویی زان نشان

در میان صد گرسنه گرده ای

پیش صد سگ گربه پژمرده ای

قاصد خون من مسکین شدند

تو نیایی و نگویی مر مرا

که خرت را می برند ای بی نوا