گفت آن را جمله می گفتند خوش

از همه گویندگان با ذوق تر

باز می گشتم که او خود واقفست

زین قضا راضیست مردی عارفست

مر مرا هم ذوق آمد گفتنش

مر مرا تقلیدشان بر باد داد

که دو صد لعنت بر آن تقلید باد