هر که دور از دعوت رحمان بود

بر دل خلق از طمع چون کوه قاف

زهره نه کس را که لقمه نان خورد

زانک آن لقمه ربا گاوش برد

او گداچشمست اگر سلطان بود

مر مروت را نهاده زیر پا

گشته زندان دوزخی زان نان ربا