خوش دمست او و گلویش بس فراخ

چونک گاو آرد گره محکم کنید

ور بحکم آرید این پژمرده را

من نخواهم کرد زندان مرده را

با شعار نو دثار شاخ شاخ

گر بپوشد بهر مکر آن جامه را

عاریه ست آن تا فریبد عامه را