کرد گفتش منزلم دورست و دیر

گرچه دزدی حله ای پوشیده است

دست تو چون گیرد آن ببریده دست

چون شبانه از شتر آمد به زیر

بر نشستی اشترم را از پگاه

جو رها کردم کم از اخراج کاه

گفت تا اکنون چه می کردیم پس