هوش تو کو نیست اندر خانه کس

بر نشستی اشترم را از پگاه

جو رها کردم کم از اخراج کاه

گفت تا اکنون چه می کردیم پس

طبل افلاسم به چرخ سابعه

رفت و تو نشنیده ای بد واقعه

گوش تو پر بوده است از طمع خام