باز گرد از هست سوی نیستی

هین بنه چون چشم کشته سوی جان

این جهان از بی جهت پیدا شدست

که ز بی جایی جهان را جا شدست

طالب ربی و ربانیستی

جای دخلست این عدم از وی مرم

جای خرجست این وجود بیش و کم