کان جمال دل جمال باقیست

اندک اندک خشک می گردد نهال

رو نعمره ننکسه بخوان

دل طلب کن دل منه بر استخوان

دولتش از آب حیوان ساقیست

خود هم او آبست و هم ساقی و مست

هر سه یک شد چون طلسم تو شکست