خواه در صد سال و خواهی سی و بیست

شد خر نفس تو بر میخیش بند

چند بگریزد ز کار و بار چند

بار صبر و شکر او را بردنیست

هیچ وازر وزر غیری بر نداشت

هیچ کس ندرود تا چیزی نکاشت

طمع خامست آن مخور خام ای پسر