این همه عالم طلب کار خوشند

در میانه داشتی حجره دگر

گفت آری پهلوی یاران بهست

لیک ای جان در اگر نتوان نشست

وز خوش تزویر اندر آتشند

طالب زر گشته جمله پیر و خام

لیک قلب از زر نداند چشم عام