ور برد کفشت مرو در سنگ لاخ

عاقبت که بود سیاه اختر از آن

گر ترا حق آفریند زشت رو

هان مشو هم زشت رو هم زشت خو

ور دو شاخستت مشو تو چار شاخ

تو حسودی کز فلان من کمترم

می فزاید کمتری در اخترم