بهر یک جان کی چنین غمگین شدی

صد هزاران جان خدا کرده پدید

چه جوامردی بود کان را ندید

ور بدیدی کی بجان بخلش بدی

بر لب جو بخل آب آن را بود

کو ز جوی آب نابینا بود

گفت پیغامبر که هر که از یقین