سپهدار ترکان ازان بترست

شدست آتش ایران و توران چو آب

به یک جای هرگز نیامیختند

ز پند و خرد هر دو بگریختند

کنون گاو پیسه به چرم اندرست

ندانی تو خوی بدش بی گمان

بمان تا بیاید بدی را زمان