هست اندیشه چو موش و کوه گرگ

پس چرا از ابلهی پیش تو کور

تن سلیمانست و اندیشه چو مور

می نماید پیش چشمت که بزرگ

عالم اندر چشم تو هول و عظیم

ز ابر و رعد و چرخ داری لرز و بیم

وز جهان فکرتی ای کم ز خر