کرم در بیخ درخت تن فتاد

که خرت لنگست و منزل دور زود

سال بیگه گشت وقت کشت نی

جز سیه رویی و فعل زشت نی

بایدش بر کند و در آتش نهاد

هین و هین ای راه رو بیگاه شد

آفتاب عمر سوی چاه شد