عروه الوثقاست این ترک هوا

هر که در شهوت فرو شد برنخاست

این سخا شاخیست از سرو بهشت

وای او کز کف چنین شاخی بهشت

برکشد این شاخ جان را بر سما

تا برد شاخ سخا ای خوب کیش

مر ترا بالاکشان تا اصل خویش