یوسف حسنی و این عالم چو چاه

برکشد این شاخ جان را بر سما

تا برد شاخ سخا ای خوب کیش

مر ترا بالاکشان تا اصل خویش

وین رسن صبرست بر امر اله

یوسفا آمد رسن در زن دو دست

از رسن غافل مشو بیگه شدست