پس ادب کن اسپ را از خوی بد

هم سواری داند احوال سوار

چشم حس اسپست و نور حق سوار

بی سواره اسپ خود ناید به کار

ورنه پیش شاه باشد اسپ رد

چشم اسپ از چشم شه رهبر بود

چشم او بی چشم شه مضطر بود