زنده گردد نان و عین آن شود

ای خنک زشتی که خوبش شد حریف

وای گل رویی که جفتش شد خریف

نان مرده چون حریف جان شود

هیزم تیره حریف نار شد

تیرگی رفت و همه انوار شد

در نمکلان چون خر مرده فتاد