بی ادب حاضر ز غایب خوشترست

خونبهای عقل و جان این بحر داد

تا که پایم می رود رانم درو

چون نماند پا چو بطانم درو

حلقه گرچه کژ بود نی بر درست

ای تن آلوده بگرد حوض گرد

پاک کی گردد برون حوض مرد