کابر بیماری بپوشد ماه او

دور دور از عقل چون دریای او

تا جنون باشد سفه فرمای او

حاش لله از کمال جاه او

او ز شر عامه اندر خانه شد

او ز ننگ عاقلان دیوانه شد

او ز عار عقل کند تن پرست