ساعتی بی خود شد از تلخی آن

طبعها شد مشتهی و لقمه جو

چون بخورد از تلخیش آتش فروخت

هم زبان کرد آبله هم حلق سوخت

بعد از آن گفتش که ای جان و جهان

نوش چون کردی تو چندین زهر را

لطف چون انگاشتی این قهر را