خورده ام چندان که از شرمم دوتو

چون نیاوردی به حیلت حجتی

که مرا عذریست بس کن ساعتی

گفت من از دست نعمت بخش تو

شرمم آمد که یکی تلخ از کفت

من ننوشم ای تو صاحب معرفت

چون همه اجزام از انعام تو