من ننوشم ای تو صاحب معرفت

گفت من از دست نعمت بخش تو

خورده ام چندان که از شرمم دوتو

شرمم آمد که یکی تلخ از کفت

چون همه اجزام از انعام تو

رسته اند و غرق دانه و دام تو

گر ز یک تلخی کنم فریاد و داد