هر ندایی که ترا حرص آورد

می کشد گوش تو تا قعر سفول

هر ندایی که ترا بالا کشید

آن ندا می دان که از بالا رسید

بانگ گرگی دان که او مردم درد

این بلندی نیست از روی مکان

این بلندیهاست سوی عقل و جان