گل ارغوان را به فندق بخست

بدین سان که گفتار گرسیوزست

ز پرگار بهره مرا مرکزست

فرنگیس بگرفت گیسو به دست

پر از خون شد آن بسد مشک بوی

پر از آب چشم و پر از گرد روی

همی اشک بارید بر کوه سیم