تو کم از خرسی نمی نالی ز درد

وز خطر بیرون کشاند مر ترا

زاریی می کن چو زورت نیست هین

چونک کوری سر مکش از راه بین

خرس رست از درد چون فریاد کرد

ای خدا این سنگ دل را موم کن

ناله اش را تو خوش و مرحوم کن